Ulü'l-elbâb Duaları

“Ulü'l-elbâb”, Kur'an-ı Kerim'de “akıl sahipleri” anlamında kullanılan bir ifadedir. Bu sayfada, Âl-i İmrân suresinde akıl sahiplerinin ve ilimde derinleşmiş kişilerin dilinden aktarılan dualar bir arada yer alıyor.

Âl-i İmrân suresinin başında, ilimde derinleşmiş olanların (er-râsihûn fi'l-ilm) Kur'an hakkında “Ona inandık, hepsi Rabbimiz katındandır” dedikleri bildirilir ve bu inceliği ancak akıl sahiplerinin düşünüp anlayacağı söylenir (3/7). Tefsire göre “râsih” kelimesi “yerinde sabit kalmak” anlamından gelir; ilimde derinleşmiş kişiler, Allah katından gelen bilgiler hakkında en küçük kuşku duymayan, köklü bilgi sahibi âlimlerdir. Onların iki duası bu ayetin hemen ardından gelir (3/8-9).

Surenin sonunda ise göklerin ve yerin yaratılışı üzerinde düşünen akıl sahiplerinin dört ayet süren yakarışı yer alır (3/191-194). Tefsire göre bu ayetler akıl ile vahyin uyumuna işaret eder: Evrendeki düzeni düşünen kişi onu yaratan kudreti tanır, bir hesap günü bulunması gerektiği fikrine ulaşır ve cehennem azabından korunmak için Allah'a sığınır. Sonraki ayette Rableri, erkek olsun kadın olsun hiçbir çalışanın amelini zayi etmeyeceğini bildirerek dualarına karşılık verir (3/195).

Kaynak: Diyanet İşleri Başkanlığı, Kur'an Yolu Tefsiri, c. 1, s. 490-504 ve 738-742